ของเสื่อม
ของเสื่อม
บันทึกของคนที่มือค้างหน้า terminal
เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมนั่งอยู่หน้า terminal จะดู pod ตัวหนึ่งว่าทำไมไม่ขึ้น
มือวางบนคีย์บอร์ดแล้ว แต่ไม่มีอะไรออกมา ผมใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะพิมพ์ kubectl ออกไปได้ คำสั่งที่เคยพิมพ์แบบไม่ต้องคิด ไม่ต้องมอง มือมันไปเองเหมือนพิมพ์ชื่อตัวเอง
วินาทีนั้นผมรู้ว่ามีบางอย่างหายไปแล้ว และหายไปนานกว่าที่คิด
ปลายปี 2024 ผมยังทำตัวเป็น engineer ที่มั่นใจในความรู้ของตัวเองมาก โดยเฉพาะเรื่องราวรอบ ๆ container technology มั่นใจในที่นี้คือลงมือได้ debug ได้ อ่าน log แล้วรู้ว่าต้องไปดูตรงไหนต่อ มั่นใจถึงขั้นมีหลักสูตร Kubernetes เป็นของตัวเอง สอนคนมาแล้วหลายร้อยชีวิต เป็นความรู้ที่เรียกว่า “ของผม” ได้เต็มปาก
ต้นปี 2025 ผมได้รับบทบาทใหม่ บริหารเงิน บริหารงาน บริหารคน ไม่มีวันไหนที่ผมตัดสินใจเลิกรู้เรื่อง container แค่วันแล้ววันเล่า เวลาของ terminal ค่อย ๆ กลายเป็นเวลาของ Excel ของ slide ของห้องประชุม
เกือบปลายปี 2026 ความรู้ technical ของผมแย่มาก ของเดิมรายละเอียดลบเลือน เหลือแค่ความรู้สึกคุ้น ๆ ว่าเคยรู้ ของใหม่ที่เกิดขึ้นช่วงนี้ไม่ได้ตามเลย พูดตรง ๆ ว่าไม่รู้เรื่องเลยก็ได้
ส่วนสมองผมวันนี้ ถ้ายื่นงบดุลมา ยื่นตัวเลขกำไร-ขาดทุน หรือ resource utilization มา มันจะวิ่งเองทันที หาทางบริหาร หามุมมองใหม่ อาการเดียวกับที่เคยเกิดกับ log ของ kubernetes แค่เปลี่ยนวัตถุ
ผม mutant เป็นนักบริหารธุรกิจอย่างเต็มตัวแล้ว
สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่การลืม
ถ้าเรื่องจบที่ “ของเก่าเสื่อม ของใหม่มาแทน” ก็เป็นแค่ธรรมชาติ ไม่มีอะไรน่าเขียนถึง
สิ่งที่ผมอยากเขียนถึงคือช่วงเวลาระหว่างต้นปี 2025 กับวินาทีที่มือค้างหน้า terminal
ช่วงนั้นความรู้ผมเสื่อมลงเรื่อย ๆ แต่ความมั่นใจไม่ได้เสื่อมตาม มันค้างอยู่ที่ระดับปลายปี 2024 เพราะมันถูกสร้างตอนที่ผมรู้จริง และไม่มีอะไรมาปรับลดมันเลย ช่องว่างระหว่างสองเส้นนี้กว้างขึ้นทุกเดือน โดยที่ผมรู้สึกเหมือนเดิมทุกเดือน
ตอนที่ทำตัวเป็น engineer ช่องว่างแบบนี้กว้างไม่ได้ เพราะโลกทักทันที คำสั่งผิดก็ error ตรงนั้น
พอเป็นผู้บริหาร โลกไม่ทักแล้ว น้องไม่กล้าเถียง และยิ่งแย่กว่านั้น น้องยังจำได้ว่าพี่คนนี้เคยเก่งเรื่องนี้จริง ๆ เลยไม่คิดจะเถียงด้วยซ้ำ ระบบที่จะพังก็พังในอีกหกเดือน และคนที่โดนไม่ใช่ผม
feedback loop ที่เคยปรับความมั่นใจให้ตรงกับความรู้ ถูกตัดขาดพอดีตอนที่ผมต้องการมันที่สุด ผมนึกไม่ออกว่าช่วงนั้นฟันธงเรื่อง technical ไปกี่ครั้งด้วยความรู้ของปี 2024 และไม่มีทางรู้ เพราะไม่มีใครบอก
คำปลอบใจชื่อ momentum
ตอนแรกผมตั้งชื่อเรื่องนี้ในหัวว่า “momentum ของความรู้” ความรู้เก่าไม่ได้หายไป มันแค่กลายเป็นประสบการณ์
จริงบางส่วน แต่มันเป็นที่หลบซ่อนที่สะดวกมาก
สิ่งที่ยังอยู่จริงคือผมยังรู้ว่าอะไรมักพัง รู้ว่าควรถามอะไรตอนน้องเสนอ architecture ยังได้กลิ่นเวลามีอะไรไม่ตรง อันนี้เป็นประสบการณ์ สิ่งที่หายไปคือคำตอบ ผมรู้ว่าคำถามคืออะไร แต่ไม่รู้แล้วว่าคำตอบวันนี้คืออะไร
ประสบการณ์บอกได้ว่าควรสงสัยอะไร แต่ตอบไม่ได้ว่าอะไรถูก ถ้ายังเอาประสบการณ์ไปตอบคำถามที่ต้องการความรู้ปัจจุบัน นั่นไม่ใช่ momentum นั่นคือของเสื่อมที่ยังไม่ยอมรับว่าเสื่อม
คำถามที่ผมยังไม่มีคำตอบ
ผมแอบสงสัยมาตลอดว่า Managing Director หรือเจ้าของบริษัทที่ยังออกมาบรรยาย session technical ลึก ๆ ได้ เขาทำได้อย่างไร แบ่งเวลาแบบไหน เลือกตามอะไร ทิ้งอะไร หรือจริง ๆ เขาก็เสื่อมเหมือนผม แค่ยังไม่มีวินาทีที่มือค้างหน้า terminal
ถ้าใครเป็นคนแบบนั้น ขอแชร์เคล็ดลับหน่อยครับ